Tak właśnie powiedziała mi moja przyjaciółka - katoliczka, gdy parę lat temu tłumaczyłam jej czemu i kiedy odeszłam od Kościoła. Powiedziała - dojrzejesz do tego.

Dojrzałam. Ale chyba nie do tego o co jej chodziło. Szczególnie w kontekście mojego poprzedniego wpisu w tej kategorii.

Jest cudowną osobą, którą bardzo sobie cenię. I jako przyjaciela, i jako człowieka. I może wcale nie o to jej chodziło, o co myślę, że jej chodziło. Może nie chodziło jej o wątpienie w moją wiarę. Może nie chodziło o wytworzenie obrazu patrzącego na mnie z góry katolickiego półboga, który wierzy we mnie, biedne zagubione dziecko, które zboczyło z JedynieSłusznej drogi, ale w końcu, po latach doświadczeń, wróci na nią, jak syn marnotrawny.

Cenię sobie mądrość każdej religii. Wierzę, że gdzieś tam w kosmicznej, międzywymiarowej pustce tkwi Kosmiczne Źródło wszelkiego istnienia, które na nas, maluczkich, zsyła objawienia, owocujące świętymi księgami. Wierzę, że nieraz te święte księgi zawierają genialnie proste przesłania, spisane językiem niekoniecznie genialnym w swej prostocie. Wierzę, że wszystkie mówią o tym samym Źródle i o mocy, która tkwi w człowieku. Mocy, która pozwalała na to, by, mimo tysięcy lat porażek, człowiek wierzył, że jutro będzie lepsze i że jutro on sam taki będzie. Że kolejny świt wniesie odrobinę światła i miłości w serca najbardziej zatwardziałych złoczyńców. I że ludzkość kiedyś będzie jednią. Że przestanie bombardować samą siebie. Że odnajdziemy siebie w drugim i obcym. Że uśpimy tkwiące w nas demony. Taka wiara - czy ma związek z religią, czy nie ma - jest chyba podstawą wszystkiego, co jako ludzie osiągnęliśmy. I ta wiara czyni nasze życie celowym, ale i bardzo skomplikowanym. Pełnym rozczarowań i nawrotów nadziei.

Tak. dojrzałam do Chrystusa. Do Buddy. Do Mahometa. Do Kardeca. Dojrzałam do szamanów. Do kapłanów. Do tybetańskich mnichów, do druidów, do wołchwów. Dojrzałam do drugiego człowieka. Wiem, że ma swoją prawdę, swoje przeznaczenie i swoją jednostkową rolę. I że nie różni się ode mnie aż tak bardzo, jak kiedyś mi się wydawało. I wiem, że każdy w swoją prawdę wierzy i każdego da się zrozumieć, nawet tych którzy krzywdzą, niszczą, zabijają. Nie znaczy, że da się to zaakceptować. Ale zrozumieć - tak.

I kiedy oglądam Zeitgeista, który jest dla mnie bardzo ważnym filmem. Nie dyskutuję z wątpliwościami co do prawdziwości mitu o istnieniu i życiu Jezusa z Nazaretu. Może nigdy nie istniał. Ale ktoś, kto w tych koszmarnych czasach, gdzieś na Bliskim Wschodzie, w zupełnie niesprzyjających warunkach historycznych, stworzył tak piękne przesłanie dla ludzkości, tak totalnie sprzeczne z obowiązującą wówczas moralnością, prawem, religiami - był po prostu natchniony. I nie jest ważne jak się nazywał i czy jego mamą była Maria, czy miał 12 uczniów. Czy doznał olśnienia na pustyni czy pod drzewem Bodhi. Czy jego uczniowie napisali Ewangelie, czy Koran. Czy bogowie zesłali mu świętą prawdę poprzez usta Anioła Gibraele’a czy poprzez duchy odwiedzające go na seansach spirytystycznych. Nie jest nawet ważne, czy przesłania został kiedyś spisane, czy tylko wyczuwamy je intuicyjnie. Wszystkie te słowa łączą się między sobą we wspólną wizję, dzielą się poprzez nasze jednostkowe interpretacje. Ale same w sobie są tylko wyrazem wiary w możliwości człowieka. W jego zdolność do rozwoju, do czynienia dobra, do bezinteresownej miłości. Są wyrazem wiary w naszą mądrość, w nasz rozsądek.

I chociaż ściany nie były nagie - tylko zabudowane półkami pełnymi różnych tekstów, chociaż odbijały się od tych ścian głosy przyjaciół dyskutujących ze sobą po świt i chociaż były całe pokryte plakatami, notatkami i cytatami - chociaż nigdy nie poraniłam sobie dłoni o ich szorstką fakturę i nigdy nie słyszały jęków samobiczowania - udało mi się dojrzeć. I jest mi z tym dobrze. Znalazłam swoją prawdę. Nie ubieram jej w słowa. Nie szukam dla niej miejsca w systemach i instytucjach religijnych…
Ja, po prostu, święcie w nią wierzę….

… choć takie toto nieuchwytne i zmienne jakieś

Kościół. Bogowie! Mogłabym tu napisać najdłuższego posta - tylko wypunktowując co mi się w nim nie podoba.

Ostatnio przy okazji kolejnej poprawnej politycznie dyskusji na temat przyszłości kościoła jaka odbyła się w TVP - padło pytanie (oczywiście ironiczne), czy współczesny kościół katolicki powinien udzielać ślubów homoseksualistom, sam przekształcić się w organizację wyłącznie charytatywną. Oczywiście już sama postawa pytającego sugerowała, że właściwa odpowiedź brzmi - nie, absolutnie nie, kościół powinien ingerować w politykę, życie seksualne wiernych, gospodarkę, rozkręcać interesy, nie płacić podatków i wynosić się ponad tłum niemoralnych maluczkich, którzy żyją w grzechu wyznając pogańskich bogów, albo uprawiając seks przed ślubem (o zgrozo).

Niestety - moim zdaniem absolutnie powinien udzielać ślubu wszystkim tym, którzy go pragną i zająć się przede wszystkim pomocą dla potrzebujących. Jestem za takim hippisowskim kościołem, który zamiast grzmieć - uczy ludzi miłości nie słowami, ale własnym przykładem. Miłość fizyczna nie powinna aż tak bardzo zajmować kościoła, to wręcz budzi jakieś podejrzenia. Najważniejsze, że ludzie potrafią w tym zwariowanym świecie się pokochać, odnaleźć, chcieć spędzić ze sobą życie. Jest tyle odcieni miłości, czy płeć naprawdę musi odgrywać tu aż taką rolę?

Chrystus żył w czasach, gdy Rzym był w bardzo dziwnym momencie rozwoju cywilizacyjnego. O ile pamiętam, posiadanie przez Rzymianina małoletniego kochanka było wymogiem społecznym. Źle były widziane związki monogamiczne i do tego wyłącznie heteroseksualne. A mimo tego - jakoś nie pamiętam, by Jezus poświęcił homoseksualizmowi choćby chwilkę swojej uwagi. Chyba uważał, że są ważniejsze rzeczy do zrobienia. Z tego co pamiętam bardziej interesowała go pomoc dla biednych, głodnych, chorych. Miał sporo czasu na uzdrawianie, wygonił kilku handlarzy ze świątyni (przydałoby się dzisiaj kiedy przy okazji Wielkanocy kapłani handlują przed Kościołem Andrzeja Boboli w Warszawie - wodą święconą!!!), gardził mamoną i nawoływał do miłości międzyludzkiej, do pokoju i sprawiedliwości społecznej z cyklu - żeby móc kogoś potępić, sam musisz być bez grzechu, a jesteś?

I nikt, absolutnie nikt mi nie powie, że w ten sposób widziany Jezus nie wymagał - wymagał. Wymagał właśnie tego, z czym dzisiejszy kościół nikomu się nie kojarzy - prawdziwej miłości do drugiego, obcego, Innego człowieka. To najtrudniejsza, najbardziej wymagająca i ucząca pokory lekcja. I nikt mi nie wmówi, ze tak widziany Jezus odpuszczał, że nie walczył wtedy, kiedy ktoś był krzywdzony, atakowany, prześladowany - to właśnie on stanął w obronie “ladacznicy”, pamiętacie jeszcze? To druga trudna lekcja - stanąć przeciwko wszystkim w obronie tego, który cierpi. Ile do tego trzeba odwagi - wie każdy z nas, kto kiedyś wstydził się, że mu jej zabrakło… Wie każdy, kto choć raz zamiast pomóc - sam dał sobie prawo do tego by potępić.

I nie ma tu miejsca na dyskusje typu, ale przecież to ale przecież tamto. Kościół nie ma prawa dzielić ludzi, wyganiać ludzi, którzy do niego przychodzą, nie ma prawa ich osądzać - bo zgodnie z nauką kościoła - prawo do osądzania należy się Bogu, Kościół ma być wsparciem dla wierzących a nawet dla wierzących inaczej, czy niewierzących. Jezus nie dzielił ludzi według wiary czy narodowości. Pamiętacie przypowieść o miłosiernym Samarytaninie?

Każdy człowiek, który cierpi jest Jezusem. To jest jedna z piękniejszych idei naszej cywilizacji. Każdy który kocha bezinteresownie, bezinteresownie niesie pomoc, Nim jest. Mam dość kościoła, który umie tylko krzyżować. Mam dość świętej inkwizycji. Mam dość waszych złotych pierścieni i waszych złotych ołtarzy. Jedyne co jest prawdziwą wartością w kościele - to POSTĘPOWANIE Jezusa. I niestety we współczesnym kościele - widzę go zbyt mało.

Tak więc - kościół powinien być przede wszystkim organizacją charytatywną. Świecić przykładem zamiast tylko wymagać. Właśnie w ten sposób można zasłużyć na szacunek młodych, wymagających i gorących główek waszych uczniów na lekcji katechezy. Jezus nadstawiał drugi policzek, Wy - policzkujecie bez skrupułów. Zapraszam do lektury >>>TU <<<