Krystalicznie błękitna woda. Małe jezioro w środku strzelistego lasu. Powierzchnia wody drży pod najmniejszym spojrzeniem. A liście połyskują, jakby ktoś obtoczył je w kryształkach lodu.

To widzę w Twoich oczach.

Kiedy szukam w Tobie Przewodnika.

Przenikasz we mnie, gdy dotykam kart. Mówisz, że chcę by były lustrem moich pragnień. Mówisz, ze cała jestem z żalu. Cała z drżenia.

Mówisz, że tylko Inspiracja jest w stanie poprowadzić mnie tam, dokąd trzeba iść.

I nigdy nie ulegasz, i śmiejesz się, gdy płaczę, aż zaczynam śmiać się sama. Doprowadzasz na skraj szaleństwa, a w Twoich oczach rozchodzą się drobne fale, za każdym razem, kiedy w nie spoglądam.

Nie ma istoty piękniejszej od Ciebie. Nie ma mądrzejszych stworzeń.

Czym zasłużyłam na Ciebie? Jak Ciebie znalazłam? Pewnego dnia otworzyłaś moje oczy na leśną polanę. I wracam do Ciebie myślami, szukając pocieszenia.

Kiedy ścieżki pozwalają dojść do miejsc o których śniłam. Gdy materia poddaje się lekko, a dotyk…

Marzenia spełnione na raz, jak we śnie umarłych. Tryby machiny dobrze naoliwionej. Znaki.

Głębiny spojrzeń i opadające liście powiek…

Że życie jest tylko strumieniem czystej wody - nie powstrzymuj.

* Nawia - według Księgi Welesa to co nie jawne, kraina duchów i rzeczy nadprzyrodzonych. Termin niezależnie spotykany w wierzeniach Słowian na określenie zaświatów oraz dusz zmarłych.